Made with ChatGPT
ENG
What governs human thoughts and behavior? 🤔🤔
It's an interesting question because if our conscious state isn't the one governing us and responsible for our actions, then we are neither free nor accountable for our deeds. This contradicts the concept of free will, which ancient philosophers called "ark" and which we eventually came to believe was offered to us by a supreme being, known as God.
- Is there no such thing as free will?
- If my conscious state isn't what makes me who I am, then who am I?
- Am I making decisions under the influence of someone or some people?
Look, my dear friend, let's first consider that what we call consciousness is actually a dangerous concept, and then we'll examine what Freud and others discovered. Let's start with a simple question. Imagine you have a stone in your hand and you throw it into the air. If the stone gains consciousness while in the air, wouldn't it think it's flying of its own free will? At this point, thinkers use the word "cognition" more often instead of "conscious."
To use Freud's famous analogy, that advanced structure we call the mind which dislikes chaotic states and seeks to simplify everything while synthesizing the information existing in the universe in a way it can understand is actually like an iceberg.
The small point above the water is consciousness, everything we are currently aware of. Just below the waterline is the pre-consciousness. Things we can't remember right now but can easily recall when we want to. For example, what you ate yesterday. And at the very bottom, that enormous mass: the unconscious. Desires, repressed memories, impulses. Even if we are unaware, it governs us from here. According to Freud, no behavior is random. Each has a cause. Often an invisible cause. Another example from everyday life might be this: A song tugs at your heartstrings, but you can't quite pinpoint why. The answer lies beneath the surface, in the unconscious, where it touches an association.
I can almost hear you saying, "There's the Superego, the Ego, and the Id, what are they?" Freud explains this unconscious mind with three systems. These aren't parts of the brain. Think of them as a kind of inner voice.
- Id -> The primitive voice that says 'I want it now.' Drives and desires.
- Its rule is pleasure, it wants immediate gratification, it doesn't think about the consequences.
- Ego -> The voice that says 'stop, wait for the right moment.' It balances reality with desire.
- Superego -> The voice that says 'this is the right thing to do.' Rules learned from parents and society, that is, conscience. It gives guilt when you make a mistake, pride when you do the right thing.
To explain with a more everyday example; a cake in front of the refrigerator at night. Three voices speak at the same time; the ego is caught in the middle.- Id: 'Eat it right away!'
- Ego: 'One slice is enough, you'll be weighing yourself tomorrow.'
- Superego: 'You were on a diet, feel bad about yourself.'
You might think, "What happens if I suppress the id as a defense?" That's a pragmatic approach. It saves you in the moment, it's not a problem, but it could lead to a bigger problem later on. Because suppression or ignoring this feeling doesn't make it disappear. The film A Dangerous Method (2011) beautifully portrays this tension. In the film, Otto Gross says "suppress nothing," to which Jung counters, "not suppressing means unleashing all kinds of dangerous and destructive forces." He summarizes in a single line why suppression is both necessary and dangerous.
Carl Jung, whom Freud once called his 'heir' but later parted ways with, divides the unconscious into two parts.
- Personal unconscious: what you have forgotten, what you have repressed. It comes from lived experience. Up to this point, it is similar to Freud.
- Collective unconscious: this is where the real difference lies. A common, innate layer in all of humanity. Its content consists of archetypes, that is, universal patterns: the wise old man, the hero, the mother, the shadow.
Consider this to understand archetypes. When we say "wise old man" or "god," a common pattern immediately comes to mind for almost all of us. That's an archetype.
Okay, but what is this shadow? It's the dark side of ourselves that we don't accept, that we want to hide. We run from it, but Jung says you can't integrate without knowing your shadow. Moreover, the shadow isn't just bad. Jung says "ninety percent of the shadow is pure gold." It also contains our repressed creative power. At this point, as far as I understand from listening to Freud's "Didik Didik Freud" on Spotify, Freud also wrote his most critical works during a time of crisis. Perhaps the shadow had a significant impact on his ability to address ideas that were ahead of their time, ideas that caused many cognitive shifts in his life and were particularly relevant given the limited freedom of his era.
Along with this, Jung introduces us to a concept called the persona. The mask we wear to the world. The role society expects us to play: teacher, engineer, good kid. The problem begins when we identify too much with the mask. That's when we lose the real "self" behind it.
This might lead you to ask: With so many different parts, how can we become individuates? It's a very valid question. Our esteemed Jung answers this question as follows: We need to recognize and bring together all the parts, the id, the shadow, the persona, etc., in order for the 'self' to form.
Considering all this, how does learning occur? Let's first look at what learning is.
Driscoll defines learning as: a lasting change in behavior or potential behavior resulting from experience and interaction with the world. Two key words: 'experience' and 'lasting'. A temporary performance, for example, slowing down due to fatigue, is not learning. So, if you're not normally talkative but become talkative when drunk, that's not learning.
The book also discusses three traditions of knowledge, because how we define learning determines how we teach:
- Objectivism: Reality is external, known through the senses. (Information is transmitted.)
- Pragmatism: Information comes through signs and is always temporary.
- Interpretivism: The learner constructs knowledge themselves. (The root of constructivism.)
The four ancestors of behaviorism:
- Ebbinghaus: Conducts the first experiments on memory and association, and repetition strengthens learning.
- Thorndike and the Law of Effect: Behavior with a positive outcome (rewarded) is repeated, and negative behavior is extinguished.
- Pavlov and classical conditioning: A stimulus that is initially neutral eventually triggers a response.
- Gestalt: 'The whole is greater than the sum of its parts'; perception is holistic.
TR
Insanın düşünce ve davranışını ne yönetir? 🤔🤔
İlginç bir soru çünkü bilinçli halimiz eğer bizi yöneten ve eylemlerden sorumlu olan taraf değilse biz ne özgürüzdür ne de yaptıklarımızdan sorumluyuzdur. Bu da eski filozofların belirttiği ark dediği ve zamanla tanrı olarak adlandırdığımız yüce varlığın bizlere sunduğu özgür iradesi sözünün tersine bir durum ortaya koyar.
- Özgür irade yok mu ?
- Beni ben yapan bilinçli halim değilse ben kimim ?
- Aldığım kararları alırken birisi veya birilerinin etkisinde mi alıyorum ?
Bak güzel kardeşim bilinç dediğimiz aslında tehlikeli bir kavram önce bunu bir ele alalım beraber ve sonra Freud ile diğerlerinin ne bulduklarını inceleyelim. Basit bir soru ile başlayalım. Şuan elinde bir taş olsa ve onu havaya attığını düşünelim. Havadayken taş bilinç kazansa kendi özgür iradesi ile uçtuğunu sanmaz mı ? İşte bu noktada düşünürler bilişsellik yani cognition kelimesini daha çok kullanırlar conscious yerine.
Freud'un ünlü benzetmesiyle zihin dediğimiz o kaotik durumları sevmeyen ve herşeyi basitleştirmeyi ve bunu yaparkende evrende var olan bilgileri kendi anlayacağı şekilde sentezleyen o gelişmiş yapı aslında bir buz dağı gibidir.
Suyun üstünde kalan küçük uç, bilinç yani şu an farkında olduğumuz her şey. Hemen su hattının altında bilinç öncesi var. Şu an aklımızda olmayan ama istediğimizde kolayca hatırlayabildiğimiz şeyler. Mesela dün ne yediğiniz. Ve en altta, o devasa kütle: bilinçdışı. Arzular, bastırılmış anılar, dürtüler. Farkında olmasak bile, bizi buradan yönetir. Freud'a göre hiçbir davranış rastgele değildir. Her birinin bir nedeni vardır. Çoğu zaman görünmeyen bir neden. Başka günlük hayattan bir örnek şöyle olabilir. Bir şarkı içinizi burkar ama nedenini tam söyleyemezsiniz. Cevap yüzeyin altında yani bilinçdışında bir çağrışıma dokunmuştur.
Buradan şunu dediğinizi duyar gibiyim. Orada SuperEgo, Ego ve ID var bunlar ne ? Freud bu bilinçdışı zihni üç sistemle açıklar. Bunlar beynin parçaları değildir. Bir tür iç sesler diye düşünün.
- Id -> 'hemen istiyorum' diyen ilkel ses. Dürtüler ve arzular.
- Kuralı haz, doyumu anında ister, sonucu düşünmez.
- Ego -> 'dur, uygun anı bekle' diyen ses. Gerçeklikle arzu arasında denge kurar.
- Süperego -> 'doğrusu bu' diyen ses. Anne babadan ve toplumdan öğrenilen kurallar, yani vicdan. Hata yapınca suçluluk, doğru yapınca gurur verir.
Daha günlük hayattan bir örnek ile açıklamak gerekirse; Gece buzdolabının önünde pasta. Üç ses aynı anda konuşur; ego arada kalır.
- Id: 'Hemen ye!'
- Ego: 'Bir dilim yeter, yarın tartıya çıkacaksın.'
- Süperego: 'Diyetteydin, kendini kötü hisset.'
Şunu düşünebilirsiniz savunma olarak id'yi bastırsam ne olur ? İşte bunu yapmak pragramatik bir yaklaşımdır. Anlık olarak sizi kurtarır sorun olmaz ama ilerleyen zamanlarda daha büyük bir sorun ile ortaya çıkabilir. Çünkü bastırma veya görmezden gelme ile bu duygu yok olmaz. A Dangerous Method (2011) filmi bu gerilimi çok güzel sahneliyor. Filmde Otto Gross "hiçbir şeyi bastırma" derken Jung ona "bastırmamak, her türlü tehlikeli ve yıkıcı gücü serbest bırakmak demektir" diye çıkışıyor. Bastırmanın neden hem gerekli hem de tehlikeli olduğunu tek bir replikte özetliyor.
Freud'un bir zamanlar 'vârisim' dediği ama sonra yollarını ayırdığı Carl Jung ise bilinçdışını ikiye ayırır.
- Kişisel bilinçdışı: sizin unuttuklarınız, bastırdıklarınız. Yaşanmış deneyimden gelir. Buraya kadar Freud'a benzer.
- Kolektif bilinçdışı: işte asıl fark burada. Tüm insanlıkta ortak, doğuştan gelen bir katman. İçeriği arketiplerdir yani evrensel kalıplar: bilge yaşlı, kahraman, anne, gölge.
Burada şunu düşünün arketipleri anlamak için. Bilge yaşlı adam diyince veya tanrı diyince hepimizin aklında hemen hemen ortak bir şablon oluşuyor. Heh işte o arketiptir.
İyi güzelde nedir bu gölge ? Kendimizde kabul etmediğimiz, saklamak istediğimiz karanlık yan. Ondan kaçarız ama Jung der ki, gölgeni tanımadan bütünleşemezsin. Dahası, gölge sadece kötü değildir. Jung 'gölgenin yüzde doksanı saf altındır' der. İçinde bastırılmış yaratıcı gücümüz de saklıdır. Bu noktada Didik Didik Freud spotify dan dinlediğim kadarıyla Freud da en kritik eserlerini hep bir kriz anında ele almıştır. Hayatında çok fazla cognitive shift'e neden olabilecek ve özellikle yaşadıkları çağın limitli özgürlüğünde öne sürdüğü o zamanın ötesindeki fikirleri ele almasında belki de gölge'nin etkisi çoktur.
Bununla beraber persona dediğimiz bir kavramı da Jung bize tanıtır. Dünyaya taktığımız maske. Toplumun bizden oynamamızı beklediği rol. Öğretmen, mühendis, iyi çocuk. Sorun, maskeyle fazla özdeşleşince başlar. O zaman ardındaki gerçek 'ben'i kaybederiz.
Buradan şu soru aklınıza gelebilir. Bu kadar farklı kısım varken bizim bireyleşmemiz nasıl olacak ? Çok yerinde bir soru. Jung abimiz bu soruya şöyle cevap veriyor. Bütün parçaları yani id,gölge, persona vs. tanıyıp bir araya getirmemiz lazım ki 'ben' oluşsun.
Tüm bunları düşündüğümüzde öğrenme dediğimiz durum nasıl oluyor ? Önce öğrenme nedir ona bir bakalım.
Driscoll öğrenmeyi şöyle tanımlar: deneyim ve dünyayla etkileşim sonucu, davranışta ya da davranış potansiyelinde ortaya çıkan kalıcı değişim. İki anahtar kelime: 'deneyim' ve 'kalıcı'. Geçici bir performans mesela yorgunluktan yavaşlamak öğrenme değildir. Yani eğer normalde konuşkan değilken sarhoşken konuşkan iseniz bu öğrenme değildir.
Kitap ayrıca üç bilgi geleneğinden söz eder, çünkü öğrenmeyi nasıl tanımladığımız, nasıl öğreteceğimizi belirler:
- Objektivizm: gerçeklik dışarıdadır, duyularla bilinir. (Bilgi aktarılır.)
- Pragmatizm: bilgi işaretlerle gelir ve hep geçicidir.
- Yorumlamacılık: bilgiyi öğrenen kendi inşa eder. (Yapılandırmacılığın kökü.)
Davranışçılığın dört atası:
- Ebbinghaus: bellek ve çağrışım üzerine ilk deneyler yapar ve tekrar, öğrenmeyi güçlendirir.
- Thorndike ve Etki Yasası: sonucu olumlu olan (ödüllenen) davranış tekrar edilir ve olumsuz olan söner.
- Pavlov ve klasik koşullanma: başlangıçta nötr olan bir uyaran, zamanla bir tepkiyi tetikler hale gelir.
- Gestalt: 'bütün, parçaların toplamından fazladır' algı bütüncüldür.
My lecture notes
by 
No comments:
Post a Comment